หวัดดีจ้ะ หนูนักปรัชญาทุกคน กลับมาทำตามสัญญา  ขอเวลาอีกไม่นานนนนน... อุ๊บบบ แหมมป้านี่ก็ ลืมตัวทุกที เดี๋ยวนี้ปากมันอยากจะร้องเพลงสุดฮิต  สามเวลาหลังอาหารและก่อนนอน มันคงมีสาเหตุมาจากขณะหลับคงมียานแม่มารับป้าไปฝังชิพเข้าในซีรีบรัม จนป้าเผลอร้องออกมาได้ทุกอารมณ์ ไม่ว่าจะสุข เศร้า เหงา  เงี่ยน เอ๊ยย เครียด ก็สามารถใช้เพลงนี้สะกดจิตตัวเอง ฤิทธิ์ของมันมีผล คล้ายแดรกแซนแนกส์ผสมโซลอฟ โลกจะเป็นสีชมพูในทันใด แล้วป้าก็จะมีความหวังสดใสอีกครั้ง...
 
       แต่ก็มีนะบางทีถ้าไม่ได้ผล  เพราะอาจมีบางโมเมนท์  ที่ป้าเผลอตัวสติสตังหาย แต่พอคิดได้ ป้าก็จะรีบกลับไปทบทวนบัญญัติสิบสองประการ  อัพเลเวลคุณธรรม ค่านิยมคนไทย ที่ไม่ได้อพยพมาจากยอดเขาอัลไต อันหนาวเหน็บ  ให้เป็นกิจวัตรทุกเช้าหน้าเสาธง " จำไว้ลูก ห้ามแรด ๆๆๆๆๆ ห้ามเกรียนๆๆๆ ห้ามคิดๆๆๆๆ"  หุหุ ตาลอยน้ำลายไหลมุมปากไม่รู้ตัว
 
      ช่วงนี้ป้าไม่ได้ยึดอาชีพแม่บ้านวัยทองจิตตกแต่อย่างเดียว มีบางวันแอบไปรับจ๊อบเหมือนกัน หาเงินไปเที่ยวน่ะ ตามประสาหญิงชราใจแตก ไอ้การไปเที่ยวนี่ก็เป็นการเปิดหูเปิดตาเหมือนกัน ไม่ว่าอายุเท่าไหร่ ก็อย่าหยุดเที่ยวนะ ไม่มีที่เที่ยว ไม่มีเงิน ก็เดินทางเข้าไปในจินตนาการ ผ่านหนังสือสักเล่มสองเล่มก็ได้นะ ขี้เกียจอ่านก็ยังมีซีรี่ย์ดีๆให้เลือกสรร โอ๊ปป้า ๆๆๆๆ ฟินหว่ะ
 
       มีเพื่อนป้าคนนึงเป็นพวก  skeptic คือ สงสัยไปซะทุกเรื่อง อันนี้ป้าถือว่าเป็นข้อดีนะ ความสงสัยนำมาซึ่งความอยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่สัตว์เชื่องๆตามที่ผู้ใหญ่หรือใครบอก อันนี้ป้าไม่ได้บอกว่า ความเชื่อมันเป็นสิ่งน่ารังเกียจหรอก แต่สอบสวนมันนิด หาความรู้มันหน่อย ตรวจสอบหลายแหล่งข้อมูล แล้วค่อยเชื่อก็ได้ เอ้าไปเรื่อยเปื่อยเลยกู 
 
     สิ่งที่ป้าจะบอกก็คือ ไอ้คำพูดที่ผู้ใหญ่ชอบสอน "งานคือเงิน เงินคืองาน บรรดาสุข"  หรือ  " ค่าของคนอยู่ที่ผลของงาน" ท้ายที่สุดแล้ว มันก็เป็นมายาคติ หรือ ชุดความจริงชุดหนึ่งเท่านั้น  เพราะสุดท้ายแล้ว เราก็แค่คนทำงาน ที่เป็นฟันเฟืองเล็กๆของตลาดแรงงาน หมุนระบบเศรษฐกิจเสรีให้ขับเคลื่อนไป การมีอยู่ของเราไม่ได้มีคุณค่าต่อใครอย่างที่เราคิดก็ได้นะ  พูดง่ายๆ งานนั้นไม่ได้พิสูจน์คุณค่าความเป็นคนอะไรเท่าไหร่หรอก  ยังมีสิ่งที่เป็นนามธรรมเชิงอุดมคติ  อีกมากมายนะ ที่เอามาใช้พิสูจน์มันได้
 
     นอกเรื่องไปเยอะ จากอ่าวไทยออกไปถึงมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว  จริงๆสิ่งที่ป้าตั้งใจมาคุยด้วย คือเรื่อง " ความหวัง" ต่างหาก 
 
     " ความหวัง " คำนี้มันสำคัญกับชีวิตมนุษย์ว่าไหม?  
 
       ทั้งที่ในความเป็นจริง มันยังไม่เคยเกิดขึ้นในอดีตหรือในปัจจุบันในชีวิตมนุษย์คนนั้นเลยก็ตาม   ป้าเห็นว่า ความหวังมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจก็ตรงนี้ล่ะ ทำไมมนุษย์ที่หมดหวังมักจะยุติการมีชีวิตอยู่ไปด้วยนะ  สงสัยจริงๆ เราจะอยู่แบบหมดหวังไม่ได้หรือไง อะไรคือสัญญาณที่ความหวังส่งมาให้เรา keep going for...
 
      เพราะความหวังเป็นสิ่งแปลก  มันไม่ได้เกิดขึ้นมาในห้วงเวลาที่เราเรียกร้องทุกครั้งไป หรือตามความพอใจของเรา ไม่ต้องพูดไปถึงวิถีในการตอบสนองความหวังของปัจเจกชนแต่ละคน  เท่าที่เห็นชีวิตบางคนที่ซวยซับซ้อน ถูกความอยุติธรรมเฆี่ยนตีอย่างไม่ปราณีปราศรัย  เค้ากลับยืนหยัดกอดรัดความหวังไว้แน่น แต่กลับบางคนกลับหมดหวังแม้คนรอบข้างมองเห็นความหวังโอบกอดเค้าอยู่
 
     แต่สิ่งหนึ่งที่เราปฏิเสธไม่ได้คือ   มนุษย์มักจะให้ความสำคัญกับความหวัง ราวกับว่ามันกำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า มนุษย์จึงเอาชีวิตการดำรงอยู่ของตนไปผูกติดกับความหวัง อย่างลมๆแล้งๆบ้าง ซื้อหวยนี่เป็นกรณีศึกษาที่ชัดเจน  แต่ก็ยังมีมนุษย์อีกประเภทนึง ที่หวังในสิ่งที่ก้าวไปจากความต้องการของตนหรือ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น ความหวังประเภทนี้เป็นความหวังร่วมของฝูงชนในสิ่งเดียวกัน และความหวังชนิดนี้ล่ะ ที่มีพลังที่จะเปลี่ยนแปลงโลกได้
 
     ป้าขอยกเคส นักศึกษาประท้วงที่ฮ่องกงละกัน ดูใกล้ตัวดี มันเป็นการต่อสู้ของกลุ่มนักศึกษา เยาวชนเสียส่วนใหญ่ หนุ่มสาวพวกนี้มีความหวังที่จะสร้างอนาคตภายใต้รัฐที่ตนต้องการร่วมออกแบบมันด้วยตนเอง พวกเค้าจึงหยุดเรียนออกมาต่อสู้เรียกร้อง สิทธิเสรีภาพที่รัฐปฏิเสธจะมอบให้ ตามที่ได้สัญญาไว้ พวกเค้าเรียกร้องสิ่งเหล่านี้ด้วยความหวังจะต่องได้รับชัยชนะในวันหนึ่ง 
 
    ป้าหวังว่า  ความหวังของหนุ่มสาวต่อการเลือกชีวิตการดำรงอยู่ในฮ่องกง  จะเป็นเปลวไฟที่ไม่มีวันมอดลุกโชนส่องสว่างนำทางพวกเค้าไปสู่อนาคตที่ดีกว่าปัจจุบัน และเป็นแรงบันดาลใจให้หนูนักปรัชญาไม่มากก็น้อย
 
    แต่โทษเถอะ  ในชั่วขณะหนึ่งที่ป้าหันมามองย้อนดูตัวเอง ดูสังคมของเรา ภายใต้สิทธิเสรีภาพที่ถูกจำกัด  ความหวังของป้าช่างดูไร้เดียงสายิ่งนัก ถือเทียนในอุโมงค์มืดๆเนี่ย บางทีก็ร้อนมือนะ ว่าไหม? 
 
      รักหนูนักปรัชญาทุกคน
            ป้าเอ็กซิสต์
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ความรักและความหวังในบางเวลาก็คล้ายกับว่าเกือบจะเป็นสิ่งเดียวกัน  ด้วยคำจำกัดความ ความรักดูเหมือนว่าจะมีหลากหลายกว่า แต่ความหวังนั้นสวมเสื้อคลุมสีเดียว  ป้าชอบนะคะ

#3 By wonderboy on 2015-02-24 20:22

ทำไมก็ไม่รู้
พออ่านคำว่าความหวังแล้วนึกไปถึงคำว่าความรัก
ถ้าความรักเอาแต่นึกถึงแต่ตัวเองอย่างเดียว
ย่อมไม่สมปรารถนา
แต่ถ้าหากความรักเป็นการทำเพื่อคนอื่น
ก็จะก่อให้เกิดความสุข
คนที่เลิกรักกันแล้วฆ่าตัวตายก็มีเหมือนกัน
หรือความรักกับความหวังคือสิ่งเดียวกัน?
จริงๆแล้ว ความรักจำเป็นสำหรับมนุษย์หรือเปล่า?
ลองเปลี่ยนคำว่าความหวังเป็นความรักดูแล้ว
ดูไปดูมาเหมือนกำลังอ่านนิยายรักอยู่เลย

#2 By นะนาชิ (58.11.101.198|58.11.101.198) on 2014-10-26 19:07

Code Here.